latarniamorska miniatura nb

Latarnia morska - Kikut

 

Latarnia Morska Kikut – latarnia morska nad Zatoką Pomorską, na polskim wybrzeżu, położona w gminie Międzyzdroje, powiecie kamieńskim, województwie zachodniopomorskim, na wyspie Wolin, na wzniesieniu Kikut, na południowy zachód od wzniesienia Strażnica.
Latarnia znajduje się pomiędzy Latarnią Morską Świnoujście (około 28 km na zachód), a Latarnią Morską Niechorze (około 30 km na wschód).
W latach 60. XX wieku w związku z rozwojem zespołu portowego Szczecin-Świnoujście, powstała potrzeba dokładnego określania pozycji na torze podejściowym do portu dla coraz większych statków zawijających do Świnoujścia. W latarnię morską zaproponowano zamienić wieżę widokową mieszczącą się na 75-metrowej wysokości wzniesieniu Strażnica, obok miejscowości Wisełka, na terenie Wolińskiego Parku Narodowego. Projekt adaptacji na latarnię morską wieży orientacyjno-widokowej zbudowanej w 2. połowie XIX wieku został opracowany przez Biuro Projektantów Budownictwa Morskiego w Gdańsku. Na okrągłej, zbudowanej z kamieni polnych wieży dobudowano ceglane podwyższenie, na którym ustawiono okrągłą, pomalowaną na biało laternę. W latarni zamontowane jest urządzenie składające się z cylindrycznej soczewki o średnicy 500 mm, wewnątrz której umieszczono sześciopozycyjny zmieniacz z żarówkami halogenowymi o mocy 75 W każda. Całkowita wysokość latarni niewiele przekracza 18 m. Latarnia uruchomiona została 15 stycznia 1962 roku.

  • Nasz Bałtyk
  • Odsłony: 4089
latarniamorska miniatura nb

Latarnia morska - Świnoujście

Latarnia Morska Świnoujście – najwyższa latarnia morska na polskim wybrzeżu Bałtyku, oraz jedna z najwyższych w Europie, położona jest w dzielnicy Warszów miasta Świnoujście (województwo zachodniopomorskie).
Na rzece Świnie panują trudne warunki nawigacyjne, dlatego latarnia oprócz światła białego emituje także światło czerwone. Latarnia odgrywała rolę radiolatarni i wysyła sygnał rozpoznawczy "SW" według alfabetu Morse'a.

Cały obiekt latarni składa się z trzech części, wieży latarni, zbudowanej z ceramicznej cegły, do której od strony północnej i południowej przylegają dwukondygnacyjne budynki z czerwonej cegły. W budynkach tych mieszczą się urządzenia radiolatarni oraz pomieszczenia dla obsługi. Kiedyś w budynkach mieszkali latarnicy z rodzinami, dbając o to, aby latarnia nigdy nie zgasła. W laternie jako źródło światła zainstalowano aparat Fresnela I klasy.

W XII wieku nie istniała w Świnoujściu jeszcze żadna latarnia, ale jej funkcję pełniło ognisko o dużych rozmiarach palone na wzniesieniu w Chorzelinie. Pierwsza latarnia morska w Świnoujściu powstała w 1805 roku. Stała na głowicy falochronu i zbudowana była z desek i luster. W roku 1828 została w jej miejscu postawiona nowa, tym razem stalowa. Budowę obecnej latarni rozpoczęto w 1854 roku i trwała niecałe trzy lata. Uruchomiono ją 1 grudnia 1857 roku. W owych czasach była godnym podziwu osiągnięciem budowlanym. Do 1902 roku wieża latarni od dolnej galerii aż do galerii górnej, miała kształt ośmioboku zwężającego się ku górze i zbudowana była z żółtej licowanej cegły. Grubość ścian wynosiła 1,7 metra nad galerią dolną do 1,3 metra przy galerii górnej.

Ciężkie warunki atmosferyczne, jakie panują w Świnoujściu spowodowały znaczne ubytki cegły i w latach 1902-1903 przeprowadzono kapitalny remont wieży. Ponieważ okazało się, że najbardziej zniszczone były cegły na krawędziach, postanowiono zmienić kształt wieży z ośmiokątnego na okrągły. Wokół wieży zbudowano na jej całej wysokości silne, drewniane rusztowanie i postępując od góry zdjęto całą okładzinę a następnie przystąpiono do murowania nowego płaszcza postępując odwrotnie tzn. od dołu do góry. W tej postaci latarnia przetrwała do dzisiaj. Działania wojenne II wojny światowej oraz późniejsze przy budowie nabrzeża przeładunkowego w pobliżu latarni spowodowały, że wieża w wielu miejscach mocno popękała, a ogromne zapylenie atmosfery chemikaliami przeładowywanymi na statki w otaczającym porcie spowodowało, że okładzina kolumny wieży latarni uległa znacznemu zniszczeniu.

  • Nasz Bałtyk
  • Odsłony: 3847
latarniamorska miniatura nb

Latarnie morskie

Latarnia morska – to znak nawigacyjny w postaci charakterystycznej wieży umieszczonej na brzegu lub wodzie wysyłający sygnały świetlne. W dawnych czasach ogień rozpalany był także na skałach lub unoszony za pomocą żurawia. Czasem wysyła także sygnały radiowe (radiolatarnia). W czasie mgły może wysyłać sygnały dźwiękowe.
Latarnie morskie istniały już w starożytności. Opisy pierwszych kolumn, na których rozpalano ogień pochodzą z 400 p.n.e.. Najbardziej znana była latarnia na wyspie Faros z około 280 p.n.e.. Na terenie Polski najstarsze wzmianki o rozpalaniu ognia na brzegu (Garnek Wulkana) pochodzą z ok. 1070. Często do tego celu wykorzystywano istniejące obiekty np. w Helu pierwszą latarnią był ogień rozpalany na wieży kościoła. Osobą obsługującą latarnię morską był latarnik.

  • Nasz Bałtyk
  • Odsłony: 3693